Skip to content

ΟΔΥΣΣΕΙΑ

ΟΔΥΣΣΕΙΑ,ΜΙΛΑΝΟ, Piccolo Teatro, Ιούνιος, 2007

Η έκθεση πλαισίωσε το πρώτο φεστιβάλ “Milano incontra la Grecia: Una cultura giovane di tre mila anni”, μια διοργάνωση του ελληνικού Προξενείου στο Μιλάνο, στο χώρο του ιστορικού Piccolo Teatro.
Οι εικαστικοί καλλιτέχνες που συμμετείχαν με έργα τους ήταν οι εξής: Αλέξανδρος Αβρανάς, Ελένη Αθανασοπούλου, Μπάμπης Βενετόπουλος, Νίκος Κουκής, Αλεξάνδρα Λαγούδη, Νίκος Παπαδημητρίου, Μυρτώ Παπαδοπούλου και Χρύσα Τσοβίλη.
Αναλυτικά το κείμενο της έκθεσης:
«Η Οδύσσεια, εμποτισμένη μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο ως ο παραδειγματικός τόπος της περιπέτειας και του νόστου, μοιάζει να λειτουργεί συμβολικά ως ιδανικός εναρκτήριος τόπος του φεστιβάλ “Milano incontra la Grecia: Una cultura giovane di tre mila anni”, όπου μουσικοί, χορευτές και εικαστικοί καλλιτέχνες συγκεντρώνονται, προκειμένου να παρουσιάσουν ένα πρόσωπο ελληνικού πολιτισμού, σύγχρονου και δυναμικού.
Ειδικά η έκθεση εικαστικών τεχνών που παρουσιάζεται –έκθεση όχι με την κλασική έννοια, αλλά περισσότερο δειγματοληπτική γνωριμία με περιοχές καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος ελληνικής βασικά προέλευσης- πλέκεται με πολλαπλά νήματα γύρω από το θέμα της Οδύσσειας, το οποίο δεν το επιλέξαμε, αλλά το οικειοποιηθήκαμε, αφού μ’ αυτό ανοίγει έτσι κι αλλιώς η νέα σεζόν του Piccolo Teatro.
Και πλέκεται γύρω από το θέμα της Οδύσσειας, όχι για να το εικονογραφήσει, αλλά για να το προσεγγίσει μεταφορικά και να αποδώσει νέες διαστάσεις στη σύγχρονη ελληνική κουλτούρα. Να αναδείξει τις πολλαπλές διασυνδέσεις, ομοιότητες και διαφορές καλλιτεχνών και έργων, ενδιαφερόντων και βιωμάτων, και να ενεργοποιήσει τις διαφορετικές αφετηρίες και υλοποιήσεις στο πλαίσιο της εικαστικής δημιουργίας, εκεί που η δημιουργία συναντιέται με τον γεωγραφικό χώρο, τον αρχιτεκτονικό τόπο, την εσωτερική ψυχική περιοχή.
Τα δυο καλλιτεχνικά είδη που παρουσιάζονται, βίντεο και φωτογραφίες, βρίσκονται σε διαρκή σχέση και αλληλεπίδραση και είναι αυτά που έχουν τον πιο προνομιακό δεσμό με το χώρο του θεάματος, αυτόν που εκπροσωπεί ο ίδιος ο τόπος φιλοξενίας του φεστιβάλ, το ίδιο δηλ. το Piccolo Teatro. Το συγκεκριμένο θέατρο, ως σύμβολο του Μιλάνου, αποτελεί το δεύτερο επίπεδο που καθορίζει την διοργάνωση, γίνεται επομένως η προνομιακή σκηνή μιας σύγχρονης οδύσσειας, όπου η πραγματικότητα μπλέκεται με τη φαντασία και το θέαμα σε μια κριτική αντιπαράθεση, προσθέτοντας μια επιπλέον ερμηνεία στο σύνολο των έργων.
Ο Αλέξανδρος Αβρανάς, η Ελένη Αθανασοπούλου, ο Μπάμπης Βενετόπουλος, ο Νίκος Κουκής, η Αλεξάνδρα Λαγούδη, ο Νίκος Παπαδημητρίου, η Μυρτώ Παπαδοπούλου και η Χρύσα Τσοβίλη είναι έλληνες καλλιτέχνες, που έχουν σπουδάσει ή εργαστεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και εκφράζουν με ειδική ευαισθησία πτυχές της σημερινής πραγματικότητας. Μέσα από ένα ευρύ πλέγμα σχέσεών τους με την Ελλάδα και τη διεθνή πραγματικότητα, καθώς και των ίδιων των έργων με τον κάθε τόπο και την θεματική περιοχή που αυτά σχολιάζουν, παρουσιάζεται ένα ενδιαφέρον σύνολο έργων, το οποίο περιγράφει κριτικά και συχνά ανακατασκευάζει την πραγματικότητα, ανανεώνοντας το δυναμικό πρόσωπο της σύγχρονης ελληνικής τέχνης.
Το βίντεο του Αλέξανδρου Αβρανά είναι ένα άμεσο σχόλιο στον κόσμο του θεάματος και τον έννοια της ταυτότητας: εγώ και οι άλλοι, εγώ ως εαυτός και ως ξένος, ξένος απέναντι στον εαυτό και στους άλλους, εγώ ως εικόνα και είδωλο εαυτού, αποτελούν παράπλευρες πτυχές του.
Το έργο της Ελένης Αθανασοπούλου αναφέρεται στο θέμα της μνήμης. Η επεξεργασία του ανακινεί το θέμα της κατασκευής της μνήμης και αμφισβητεί την αλήθεια αυτών που καταχωρούνται μέσα μας ως ‘πραγματικά’ γεγονότα, ακριβώς επειδή εκεί που παρεμβαίνει το βίωμα η ιστορικότητα αλλοιώνεται ποιοτικά, μετατοπίζεται, αν δεν εξορίζεται κιόλας.

Πρώτη ύλη και βασικό θέμα του Μπάμπη Βενετόπουλου είναι η εμπειρία του ψυχικού πόνου και της σωματικής παραμόρφωσης σε συνδυασμό με τη φθορά που προκαλεί ο χρόνος. Στα έργα του συχνά η εικόνα ακροβατεί στα όρια του πραγματικού και του τεχνητού, του φυσικού και του κατασκευασμένου, ενώ κυρίαρχο αίσθημα είναι ο εγκλεισμός.
Οι φωτογραφίες του Νίκου Κουκή αντλούν από την Οδύσσεια ιστορικών βιομηχανικών  κτιρίων, συγκεκριμένα εδώ του συγκροτήματος κεραμείων Αλλατίνη της Θεσσαλονίκης.
Η συνήθης χειρωναξία της Αλεξάνδρας Λαγούδη στο έργο I dreamt my red rubber boots οπτικοποιείται και οδηγεί στον κόσμο ενός ονείρου που ανοίγεται σε πιθανά ταξίδια, πραγματικά ή όχι. Το υλικό του ονείρου που  τελικά κατασκευάζει βρίσκεται στις παρυφές της έκπληξης και του χιούμορ, της βεβαιότητας και της ψευδαίσθησης, όπου η σοβαρότητα γίνεται αστείο και αντιστρόφως.
Ο Νίκος Παπαδημητρίου ξαναφτιάχνει την ιστορική Λολίτα σε μια νέα εκδοχή, όπου η εικόνα γίνεται περιγραμματική, τα πρόσωπα θολά, η πλοκή αδιόρατη και μια δεύτερη αφήγηση έρχεται να χτιστεί πάνω στην πρώτη. Η γραμμική αντιμετώπιση της εικόνας, καθώς και οι επεμβάσεις στον ήχο, στη διάρκεια κτλ αλλοιώνουν την κινηματογραφική αφήγηση και διερευνούν τη σχέση της μορφής με τον οπτικό χώρο.
Η Μυρτώ Παπαδοπούλου μεταφέρει την οδύσσεια των υλικών που μεταφέρονται για την κατασκευή ενός ουρανοξύστη, την οδύσσεια των εργατών χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους, αλλά και την οδύσσεια της Ελληνίδας στη Νέα Υόρκη, όπως πολλών ακόμη στο Βερολίνο, το Λονδίνο, τη Βαρκελώνη ή αλλού.
Τέλος, η Χρύσα Τσοβίλη, μέσα από την καλλιτεχνική της εργασία, που επικεντρώνεται κυρίως σε τοπία και σκηνοθετημένες φωτογραφίες, με την εικόνα του κλόουν θίγει θέματα ταυτότητας, κατασκευασμένης και μη, ευρείας ψυχολογικής γκάμας και αισθητικής διάστασης.
Τα έργα και οι καλλιτέχνες διασταυρώνονται τελικά σε πολλαπλές παράλληλες και αποκλίνουσες τροχιές και συνθέτουν ένα σύνολο-οδύσσεια, μαζί παιχνίδι και αίνιγμα, αίνιγμα για την Ελλάδα που έρχεται και την Ελλάδα που φτιάχνεται, για την Ελλάδα που γκρεμίζεται και για την Ελλάδα που ονειρευόμαστε και μπορούμε να μοιραστούμε. Η περιπέτεια του νόστου, της διαρκούς επιστροφής εκεί που κανείς δεν ξέρει, στον τόπο μιας πατρίδας, εκείνης που αποτελεί τόπο και άτοπο μαζί και που δεν μπορεί παρά να πάρει χίλια ονόματα, φωτίζει το καλλιτεχνικό έργο και ενεργοποιεί δημιουργικά την κυτταρική μας μνήμη.»
Θούλη Μισιρλόγλου

 

Μοιραστείτε το!

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια σ' αυτό το έργο.

Αναφορές

Δεν υπάρχουν αναφορές σ' αυτό το έργο.

Προσθήκη σχολίου

Required

Required

Optional

*

Σχετικά Έργα

Κατηγοριες

Αρχείο